Ці кіне Пуцін Керымава?

Міжнародныя дачыненьні

Ці кіне Пуцін Керымава?

30 жніўня 2013 а 13:46

Лукашэнка можа паспрабаваць злавіць момант і, магчыма, прапанаваць свайму сябру Пуціну варыянт, які задаволіць усіх, акрамя Керымава. Праўда, галоўная праблема з Лукашэнкам — ён не вельмі любіць свае абяцанні выконваць. У выніку актыўна гуляючы на ўнутрырасійскіх супярэчнасьцях, яму ўдаецца вадзіць за нос ўсіх. І калі Пуціну захочацца здаць Керымава, яму лепш вельмі добра падумаць аб гарантыях сваіх інтарэсаў. Арышт кіраўніка «Уралкалія» Уладзіслава Баўмгертнера ў Мінску — моцнае выпрабаванне для расійска-беларускіх адносінаў. Але не толькі. У канфлікце ў рэчаіснасці не два бакі, а тры: Расія прадстаўлена уладай і персанальна Сулейманам Керымавым — акцыянерам «Уралкалія». А інтарэсы Пуціна і Керымава далёка не ідэнтычныя. Керымаў, які заўсёды меў вельмі цесныя сувязі з Дзмітрыем Мядзведзевым і людзьмі яго круга, цяпер будзе вымушаны шукаць дарожкі да кіраўніка дзяржавы, ад якога залежыць лёс арыштаванага Баўмгертнера і топ -мэнэджараў СП «Беларуская калійная кампанія». Затое ЕўрАзЭС сігналізуе, што арышт Баўмгертнера не прывядзе да прыпынення крэдытавання Беларусі. БКК была створана ў 2005 годзе як трэйдар, які прадаваў калій «Уралкалія» і « Беларуськалія » на сусветным рынку і які меў манаполію на экспарт. Усё было добра, пакуль на пасаду прэзідэнта ў Расіі не прыйшоў Дзмітрый Мядзведзеў, на рынкі — фінансава -эканамічны крызіс , а ў «Уралкалій» Сулейман Керымаў. Беларусь стала выкручваць Расіі рукі, патрабуючы крэдытаў, а Расія спрабавала скупіць беларускія актывы, у тым ліку «Беларуськалій», танней, чым Лукашэнка быў гатовы аддаць (ён патрабаваў $ 30 млрд, Керымаў быў гатовы заплаціць $ 15 млрд). Лукашэнка распавядаў, што яму нібыта прапаноўвалася $ 10 млрд за актыў і $ 5 млрд у выглядзе хабару. «Яны нас за папуасаў трымаюць ?» — крычаў пару гадоў таму беларускі прэзідэнт. Дамовіцца не ўдалося. З тых часоў спеў канфлікт. Беларусь мела актыў, але не кантралявала продаж (пры тым што «Беларуськалій» быў адной з галоўных крыніц папаўнення казны), а «Уралкалій» кантраляваў продаж праз БКК, але не меў доступу да беларускага сыравіны. Статус- кво мог у рэчаіснасці задавольваць абодва бакі дастаткова доўга, калі б не новае пагаршэнне сітуацыі ў эканоміцы Беларусі. Дзе б узяць грошай? Пытанне, якое асабліва хвалявала Лукашэнку на працягу апошняга года. Узнікла ідэя пазбавіцца ад манаполіі БКК на экспарт калію, што стала шокам для «Уралкалія» . Тады і «Уралкалій» вырашыў прадаваць сваю сыравіну асобна ад БКК. А паколькі канкурэнцыя з «Беларуськаліем» у такім выпадку рэзка абвострыцца, было вырашана заявіць і аб прыкметным зніжэнні коштаў. Для Лукашэнкі гэта азначала застацца без штаноў. Дзеянні ж «Уралкалія» былі ўспрынятыя як змова супраць беларускай дзяржаўнасці з усімі вынікаючымі наступствамі . Але паміж Расіяй і Беларуссю ў цяперашняй сітуацыі ёсць вялікая розніца. У Беларусі «Беларуськалій» — гэта дзяржава, а ў Расіі «Уралкалій» — гэта Керымаў і партнёры. І калі апошні мог у 2010-2011 гадах разлічваць на палітычную падтрымку з боку ўладаў у асобе Мядзведзева, Ігара Шувалава і Аркадзя Дварковіча, то цяпер гэтая добрая кампанія, мякка кажучы, на другіх пазіцыях. І тут, напрыклад, вельмі важна нагадаць, як Керымаў выкупіў «Уралкалій»: асноўны акцыянер кампаніі ў 2010 годзе Дзмітрый Рыбалоўлеў здаўся пад напорам абаяння і беззваротнага авансу ў $ 150 млн. Экспансіі Керымава спрыяла актыўнае лабіраваньне яго інтарэсаў у Беларусі расійскімі ўладамі. Восенню 2010 года паміж Расіяй і Беларуссю пачаўся чарговы крызіс, прычым памножаны на асабістую непрыязнасць паміж Лукашэнкам і Мядзведзевым. Пуціну гэта вельмі не падабалася. Роўна як яму не падабаліся і новыя актыўныя гульцы на беларускім напрамку. Дык вось тут і паўстае адразу некалькі пытанняў. А што, калі затрыманне Баўмгертнера акажацца банальна на руку Уладзіміру Пуціну ? Цікава, што пакуль за топ-мэнэджара найбуйнейшай расійскай кампаніі заступіліся толькі Ігар Шувалаў (што зразумела), пермскія дэпутаты разам з Пермскім губернатарам Віктарам Басаргіным (у Пермскім краі знаходзяцца вытворчыя магутнасці) , кіраўнік савета дырэктараў «Уралкалія» Аляксандр Валошын. Дзмітрый Мядзведзеў, які актыўна садзейнічаў Керымаву два гады таму, маўчыць. Пуцін таксама. Цяперашняя сітуацыя стварае для расійскага прэзыдэнта вялікую спакусу пачаць перадзел сфер ўплыву, прыслабіўшы ўплыў мядзведзеўскіх бізнесменаў на беларускім напрамку. Іншымі словамі, ці не прывядзе канфлікт «Уралкалія» і Лукашэнкі да перадзелу сфер уплыву паміж мядзведзеўскім і пуцінскім «алігархатам»? Сур'ёзныя праблемы «Уралкалія» у Беларусі — на руку супернікам прэм'ера і тым, хто хацеў бы прыняць актыўны ўдзел у будучым магчымым распродажы беларускіх актываў. Уладзімір Пуцін у такой сітуацыі можа пачаць двайную гульню. З аднаго боку, як кіраўнік дзяржавы, традыцыйна заступацца за расійскі бізнэс, які прыгнятаюць за мяжой, ён будзе дыпламатычна «дакараць» Лукашэнку. З іншага боку, кіруючыся кланавай логікай і жадаючы вярнуць рычагі ўплыву на беларускую эканоміку на карысць блізкага да яго бізнесу, закрываць вочы на лёс Баўмгертнера. У любым выпадку пакідаць усё як ёсць ужо не атрымаецца: БКК працягваць працу як ні ў чым не бывала не зможа. А «Беларуськалій» мае патрэбу ў вопытных трэйдарах. І калі не атрымліваецца з Керымавым, на вызваленае месца павінен будзе прыйсці хтосьці яшчэ. Лукашэнка можа паспрабаваць злавіць момант і, магчыма, прапанаваць свайму сябру Пуціну варыянт, які задаволіць усіх, акрамя Керымава. Праўда, галоўная праблема з Лукашэнкам — ён не вельмі любіць свае абяцанні выконваць. У выніку актыўна гуляючы на ўнутрырасійскіх супярэчнасьцях, яму ўдаецца вадзіць за нос ўсіх. І калі Пуціну захочацца здаць Керымава, яму лепш вельмі добра падумаць аб гарантыях сваіх інтарэсаў.